ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ : Παιδίατρος στην Κύμη, τίμησε τον όρκο στον Ιπποκράτη και τώρα βρίσκεται "απολογούμενη"


Αδιανόητη, φαίνεται στην παιδίατρο που ασκεί το λειτούργημα της ιατρικής στην Κύμη, έχοντας φροντίσει και γιατρέψει αμέτρητα παιδιά επί σειρά πολλών ετών στην ευρύτερη περιοχή, η συμπεριφορά των συναδέλφων της γιατί από ιατρική και ανθρώπινη υποχρέωση βρέθηκε κοντά -και ως οικογενειακή τους  γιατρός- 
 στη μητέρα και τα τρία ανήλικα παιδιά της που μολύνθηκαν από τον ιό COVID-19, συγκεκριμένα όταν περίμεναν έξω από το Νοσοκομείο της Κύμης, τα αποτελέσματα των τεστ στα οποία είχαν υποβληθεί.  Τώρα η παιδίατρος βρίσκεται  αντιμέτωπη με την σκαιή, αντισυναδελφική  και προσβλητική συμπεριφορά από συναδέρφους της, οι οποίοι σύμφωνα με τα όσα καταγγέλλει η παιδίατρος, διυλίζουν τον κώνωπα... 

Αναρωτιέται κανείς διαβάζοντας τα όσα καταγράφει η γιατρός εάν τελικά η ιατρική στην εποχή μας  είναι ιερό λειτούργημα ή ακόμα ένα ανταγωνιστικό επάγγελμα.

Κι όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει η γιατρός στο τέλος της καταγγελίας της :

"... το κοινοποιώ , γνωρίζοντας ότι δεν θα έχω κανένα όφελος, παρά μόνο ζημία. Όμως ελπίζω να ευαισθητοποιήσω πολλούς και κυρίως να υπενθυμίσω σε κάποιους άλλους, που φαίνεται ότι το ξέχασαν, γιατί ποιο λόγο ασκούν την ιατρική."

Αποκλειστικά  το expressevia  σας παρουσιάζει το κείμενο της καταγγελίας της παιδιάτρου:  

"Είμαι παιδίατρος στην Κύμη. Θα ήθελα να καταγγείλω την έλλειψη ευαισθησίας μερικών συναδέλφων μου. Μετέφερα οδηγίες, πού έλαβα τηλεφωνικά από την κα Παπαευαγγέλου, καθηγήτρια παιδιατρικής λοιμωξιολογίας και μέλος της επιτροπής εμπειρογνωμόνων για τον Covid-19, στους γονείς παιδιών πασχόντων με covid-19 τα οποία παρακολουθώ από την γέννησή τους. Οι οδηγίες αυτές, στα συγκεκριμένα περιστατικά, μπορούσαν να εκτελεστούν μόνο στο νοσοκομείο. Η παιδίατρος του νοσοκομείου είχε ρεπό και παρά το ότι κατοικεί κοντά στο νοσοκομείο, χωρίς να γνωρίζω τον λόγο, δεν μπόρεσε να δει τα παιδιά.


Μετά από παράκληση των γονέων και αφού προηγήθηκε συνεννόηση μου με την διοίκηση του νοσοκομείου, να μεταφέρω τις οδηγίες που έλαβα και να στηρίξω ηθικά την πάσχουσα οικογένεια βρέθηκα κοντά τους. Δεν είχα καμία πρόθεση να ασκήσω ιατρική, ούτε ζήτησα άδεια να το κάνω, για εμένα προείχε η ηθική στήριξη φοβισμένων ανθρώπων, που αισθάνθηκαν αποκλεισμένοι από απαραίτητες υπηρεσίες. Παρεμπιπτόντως, παρατήρησα ότι σχεδόν όλοι οι εργαζόμενοι έδειχναν υπερβολικό φόβο, δίνοντας την εντύπωση ότι δεν ήταν εμβολιασμένοι, με αποτέλεσμα τον αποκλεισμό των πασχόντων από τις δομές του νοσοκομείου.

Κανείς συνάδελφος δεν αναρωτήθηκε, ούτε ενδιαφέρθηκε, για το πώς τα δύο άρρωστα παιδιά με Covid-19, ηλικίας 13 και 9 χρονών, η επίσης πάσχουσα μητέρα, το τρίτο μικρότερο παιδάκι τους 8 ετών και εγώ, αντέχαμε το τσουχτερό κρύο, περιμένοντας τα αποτελέσματα των τεστ μέσα σε ένα παρκαρισμένο ασθενοφόρο, με την πόρτα ανοιχτή. Δυστυχώς, οι ώρες πέρναγαν και τα αποτελέσματα του αιματολογικού ελέγχου αργούσαν. Λόγω του αβάσταχτου ψύχους, επικοινώνησα με την διοίκηση του νοσοκομείου και ζήτησα την άδεια να περιμένουμε στο κοντέινερ για τα covid-19 περιστατικά, κάτι που έγινε αμέσως δεκτό.

Η παραμονή μας στο κοντέινερ παρατάθηκε για μια ώρα, διότι ο συνάδελφος του νοσοκομείου που ανέλαβε, ξέχασε να ζητήσει μια από τις εξετάσεις. Κατά την διάρκεια της παράτασης αυτής, δεχθήκαμε ένα τηλεφώνημα από άλλον συνάδελφο του νοσοκομείου. Σκέφτηκα ότι θα ζητούσε συγγνώμη για την ταλαιπωρία που υπεστήκαμε, δεδομένου ότι όλα ξεκίνησαν σε ώρες εργασίας καθημερινής, σε νοσοκομείο το οποίο είχε χαμηλότατη πληρότητα και συνεπώς δεν υπήρχε κόπωση προσωπικού και δομών.

Τελικά ο συνάδελφος, με διευθυντική θέση, υπεύθυνος της εφημερίας, με ρώτησε με ποιο δικαίωμα βρίσκομαι εκεί, αν βρήκα ανοιχτή την πόρτα και μπήκα, τί νομίζω ότι είναι το νοσοκομείο και άλλα χαριτωμένα.

Του εξήγησα φυσικά, ότι είχα ζητήσει άδεια από την διοίκηση του νοσοκομείου και ποιος ήταν ο λόγος της παρουσίας μου.

Γιατί μετά την αποχώρηση μου, αντί να αναλάβουν υπεύθυνα την διακίνηση των περιστατικών, άρχισαν να ψάχνουν να βρουν δικαιολογίες για να με κατηγορήσουν; Να κατηγορήσουν εμένα και την διοίκηση του νοσοκομείου γιατί φερθήκαμε με ανθρωπιά και ευαισθησία. Εντυπωσιακό είναι, ότι ούτε για μια στιγμή δεν αισθάνθηκε κανείς συμπόνια για αυτή την οικογένεια, που παρά τα δεινά της υποχρεώθηκε να περιμένει περισσότερο από 6 ώρες, κατά τη διάρκεια της περιβόητης κακοκαιρίας Μήδεια. Σκέφτηκαν μόνο πως θα απαλλαγούν από αυτούς, χωρίς να έρθουν σε επαφή μαζί τους.

Αντί να κατέβει κάποιος από τους εφημερεύοντες υπεύθυνους ιατρούς, ώστε να έχει προσωπική άποψη για τα περιστατικά, να εκτιμήσει τα δεδομένα και να αποφασίσει τί θα γίνει, ψάχνουν να βρουν ποιος ανέλαβε την ευθύνη. Εγώ έφυγα, τα περιστατικά και όλα τα δεδομένα ( ακτινογραφία, αιματολογικές εξετάσεις), ήταν εκεί. Το μόνο που χρειαζόταν, ήταν να εκτιμηθούν και να ληφθεί η απόφαση από τον αρμόδιο ιατρό, για το τι θα κάνουν. Αντί να σκεφτούν τον διασυρμό που θα υποστούν, λόγω της ανάλγητης συμπεριφοράς τους, τους ενδιέφερε το πώς θα με εκφοβίσουν για το…«έγκλημα» της παράνομης διενέργειας ιατρικών πράξεων, στον χώρο του νοσοκομείου. Υπενθυμίζω σε όλους αυτούς, ότι ήμουν εγκλωβισμένη στην κυριολεξία σε ένα κοντέινερ, χωρίς ιατρικό εξοπλισμό, ντυμένη με προστατευτική στολή, δεν είχα πρόσβαση στο νοσοκομείο και δεν θα μπορούσα να λάβω εξετάσεις ή να δω ακτινογραφίες, παρά μόνο εάν τις έφερναν στα χέρια μου οι ίδιοι οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου. Αν μεταξύ τους δεν ξέρουν τι θέλουν, αυτό είναι δικό τους πρόβλημα. Η παρουσία μου επαναλαμβάνω, είχε σκοπό την ηθική στήριξη της οικογένειας και την γνωστοποίηση των οδηγιών του ΕΟΔΥ.

Την επόμενη μέρα, με απίστευτο θράσος, ο ίδιος συνάδελφος, διευθυντής του νοσοκομείου, μου τηλεφώνησε και με απείλησε με απαράδεκτο ύφος, χωρίς να σεβαστεί τίποτα, προσπαθώντας να με εκφοβίσει.

Δεν υπηρετούμε όλοι τον ίδιο σκοπό; Ο σκοπός δεν είναι το καλό του ασθενούς;

Τουλάχιστον μία ώρα μετά την αποχώρηση μου, η οικογένεια μετακινήθηκε με ασθενοφόρο στο σπίτι της.

Το απίστευτο είναι, ότι κάποιοι άνθρωποι συνεχίζουν να ψάχνουν, σε τι θα μπορούσαν να κατηγορήσουν εμένα και την διοίκηση. Σε αυτό τον τόπο, η ανθρωπιά και η ενσυναίσθηση είναι σε διωγμό, αντίθετα, κυριαρχεί ο ωχαδερφισμός και κάθε είδους ρατσισμός. Γιατί είναι ρατσισμός να επιλέγεις ποιον θα εξετάσεις, ανάλογα από το τι πάσχει. Αν κάπου δεν έκαναν καλά την δουλειά τους, επειδή φοβήθηκαν, ή βαρέθηκαν να δουν τα περιστατικά, ας τα βρούνε μεταξύ τους.

Εγώ στήριξα και βοήθησα άρρωστα παιδιά. Παρόλο που πέρασα δύσκολες ώρες σε συνθήκες κατάψυξης, δεν το μετανιώνω. Όχι δεν πληρώθηκα, όπως έσπευσε χαριτωμένος συνάδελφος να εκστομίσει. Δεν γίνονται όλα για το χρήμα. Υπάρχουν πολλά πράγματα που είναι πάνω από τα χρήματα. Κάποιοι το ξεχνάνε.

Το παραπάνω κείμενο το κοινοποιώ, γνωρίζοντας ότι δεν θα έχω κανένα όφελος, παρά μόνο ζημία. Όμως ελπίζω να ευαισθητοποιήσω πολλούς και κυρίως να υπενθυμίσω σε κάποιους άλλους, που φαίνεται ότι το ξέχασαν, γιατί ποιο λόγο ασκούν την ιατρική"