Η αγκινάρα της Ιερουσαλήμ από τα βιολογικά αγροκτήματα ΖΑΡΓΑΝΗΣ στο Μανδράκι Ευβοίας


Στην πραγματικότητα, δεν έχει καμία σχέση με την Ιερουσαλήμ, αλλά ούτε και με την αγκινάρα.
Η αγκινάρα της Ιερουσαλήμ (Helianthus tuberosus)  όπως και ο ηλίανθος, ανήκει στην οικογένεια των μαργαριτών. Προέρχεται αρχικά από τη Νότια Αμερική, όπου καλλιεργήθηκε από τους ντόπιους πολύ πριν ο Χριστόφορος Κολόμβος ανακαλύψει την ήπειρο. Η ινδική φυλή Tupinamba έδωσε το όνομα στο φυτό. Οι μετανάστες έφεραν το φυτό αγκινάρας της Ιερουσαλήμ στην Ευρώπη τον 17ο αιώνα, όπου το ριζικό λαχανικό ήταν γνωστό και εκτιμήθηκε με τα ονόματα γήινο αχλάδι, αγκινάρα Ιερουσαλήμ ή πατάτα αλόγου.
Το φυτό, το οποίο μεγαλώνει έως και 4 μέτρα, έχει όμορφα κίτρινα κίτρινα άνθη περίπου 8 cm. Αλλά ο πραγματικός θησαυρός του φυτού, όπως η πατάτα,  βρίσκεται στις ρίζες. 

Η αγκινάρα της Ιερουσαλήμ είναι εξαιρετικά χαμηλή σε θερμίδες στα 33 kcal / 100 g. Συγκριτικά, 100 g πατάτας έχουν 77 kcal. Αυτό οφείλεται αφενός στο γεγονός ότι η αγκινάρα της Ιερουσαλήμ αποτελείται από 80 τοις εκατό νερό και αφετέρου επειδή οι υδατάνθρακες στον κόνδυλο (16%) δεν έχουν τη μορφή αμύλου, αλλά με τη μορφή ινών ινουλίνης. 


Οι ανοιχτοί καφέ έως μωβ βολβοί μοιάζουν με της ρίζας του τζίντζερ αλλά έχουν γεύση σαν της πατάτας, που αλλάζει ανάλογα με την ποικιλία: Άλλες φορές θυμίζει περισσότερο αγκινάρα, απ’ όπου πήρε το όνομά του (γαλλική ποικιλία), άλλες φορές είναι πιο γλυκιά (κόκκινος βολβός) ή με ελαφριά γεύση καρυδιού (λευκός βολβός). Μαγειρεύεται όπως η πατάτα αλλά μπορεί να καταναλωθεί και ωμό σε σαλάτα σαν την ρέβα. 


Το τοπιναμπούρ είναι πολύ πλούσιο σε σίδηρο, αντιοξειδωτικά και σε ινουλίνη, η οποία βοηθά την υγεία και την κινητικότητα του εντέρου. Περιέχει επίσης βιταμίνη C, φώσφορο, θειαμίνη και  κάλιο.

Καταπολεμά την έλλειψη σιδήρου και υποστηρίζει την υγεία των νεύρων όπως και έναν υγιή μεταβολισμό. Επίσης προλαμβάνει την αναιμία...

Αυξάνει την εντερική απορρόφηση του ασβεστίου και του μαγνησίου από τον οργανισμό, τονώνει το συκώτι και ανακουφίζει από στομαχικές διαταραχές (π.χ. ναυτία, τυμπανισμός).



 Οι βολβοί της ρίζας αναπτύσσονται αρκετά βαθιά στο έδαφος και πολλές φορές δεν συλλέγονται όλοι, καθιστώντας την ανάπτυξή σταθερή στο ίδιο σημείο κάθε χρόνο. Κάθε βολβός σχηματίζει ένα νέο φυτό και πολλαπλασιάζεται, σε μέγεθος και αριθμό, κάθε έτος. Γι’ αυτό τον λόγο είναι προτιμότερο να συλλέγονται οι μεγαλύτεροι βολβοί και οι μικρότεροι να αφήνονται για να αναπτυχθούν τον επόμενο χρόνο.


Το φθινόπωρο, όταν ξεραθεί το φυτό, μπορούμε να ξεριζώσουμε τους βολβούς του για να τους καταναλώσουμε. Από τη στιγμή που θα τους βγάλουμε από το έδαφος, θα διατηρηθούν ως και μία εβδομάδα προτού χαλάσουν. Επομένως σκοπός μας είναι να συλλέγουμε κάθε φορά μόνο όσους βολβούς πρόκειται να καταναλώσουμε, διατηρώντας τους υπόλοιπους φρέσκους στο έδαφος. Ακόμα, όσο παραμένουν στο χώμα, με την πάροδο του χρόνου γλυκαίνουν και έχουν πιο νόστιμη γεύση, ιδιαίτερα σε κήπους σε βόρειες περιοχές που οι θερμοκρασίες είναι χαμηλότερες.





Το τοπιναμπούρ είναι ένα άριστο φυτό για καλλιέργεια και διατροφικό υποκατάστατο ή συμπληρωματικό της πατάτας. Άλλωστε η ποικιλία στα φυτά και την τροφή είναι το ιδανικότερο, ιδιαίτερα όταν είναι όσο εύκολη και όμορφη όσο του ηλίανθου του κονδυλώδη.







Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια