Αλιβεριώτες και Αλιβεριώτισσες αναβίωσαν το έθιμο της "Καμάρας" την δεύτερη ημέρα του Πάσχα [ΦΩΤΟ]

 


Τον χορό της Καμάρας αναβιώνοντας το έθιμο μετά από παύση δύο ετών λόγω κορονοϊού, χόρεψαν στο προαύλιο χώρο του Μητροπολιτικού Ναού του Αγίου Γεωργίου Αλιβερίου την Δευτέρα 25 Απριλίου 2022, δεύτερη μέρα του Πάσχα όπως συνηθίζεται επί σειρά δεκαετιών.
Με κόκκινα γαρύφαλλα στα χέρια όπως θέλει το έθιμο που μοίρασε ο κύριος Σωτήρης στους χορευτές, Αλιβεριώτες και Αλιβεριώτισσες καθώς και επισκέπτες που συνηθίζεται να βρίσκονται στην περιοχή λόγω των εορταστικών ημερών, συγκεντρώθηκαν μετά την εσπερινή δέηση στον Ιερό Ναό λίγο μετά τις 7:30 το απόγευμα.
Πρώτοι τον χορό έσυραν οι αηδοί κ. Αριστοτέλης Σαλαμπασόπουλος και ο κ. Γεώργιος Σαλταρίκος. Ακολούθησαν τα βήματα αλλά και την ερμηνεία των πρωτοτραγουδιστών άντρες και γυναίκες κάθε ηλικίας, έφηβοι και μικρά παιδιά.
Παρά τις κάποιες μικρές δυσκολίες που ήταν απόρροια της παύσης των δύο προηγούμενων ετών οι παραβρισκόμενοι, μικροί και μεγάλοι φάνηκε να χάρηκαν ιδιαίτερα την αναβίωση του εθίμου.
Όπως επισημαίνει ο Πρόεδρος Ευβοϊκών Σπουδών του Τμήματος Αλιβερίου κ. Τζάνης Γεώργιος, ο οποίος απουσίαζε λόγω αναλυμένων επαγγελματικών υποχρεώσεων : "Ο χορός της Καμάρας πρέπει να διατηρήσει την αρχική του απλότητα και αμεσότητα, γιατί έτσι και στυλιζαριστεί  και ορισθούν κανόνες τότε θα γίνει φολκλόρ, που σταδιακά θα εκλείψει."

Πληροφορίες από σχετικό βιβλίο με τα ιστορικά του Αλιβερίου που εξέδωσε το Τοπικό Τμήμα Αλιβερίου της Ένωσης Ευβοϊκών Σπουδών, αναφέρουν :
Ο χορός της Καμάρας συνδέεται άμεσα με την αποπεράτωση της ανοικοδόμησης του δευτέρου ναού του «Αγίου Γεωργίου» στο Αλιβέρι. Οι Ηπειρώτες (Άρτινοί) μάστορες (πρωτομάστορας, πελεκάνοι, χτίστες, μαστορόπουλα), όταν τελείωσαν την ανοικοδόμηση του εν λόγω ναού, μετά από κοπιώδη εργασία, για να δηλώσουν την χαρά τους, χόρεψαν έναν δικό τους χορό, έναν αργόσυρτο χορό στα τρία, τον οποίο και σήμερα χορεύουν οι Ηπειρώτες, τραγουδώντας το πασίγνωστο στην Ελλάδα ως «Το τραγούδι του γεφυριού της Άρτας». Τον ευκαιριακό αυτό χορό τον αποδέχθηκαν οι Αλιβεριώτες, τον συνέχισαν διαμορφώνοντας τα τσακίσματα στο τέλος των δύο ημιστιχίων του κάθε στίχου, όρισαν να είναι στη μέση των χορευτών ο κορυφαίος του χορού, του έδωσαν θεατρικότητα με τις κινήσεις και το κόκκινο γαρίφαλο στην κομβιοδόχη, και τον καθιέρωσαν να «τελείται» την δεύτερη ημέρα του Πάσχα και όχι στην εορτή του Αγίου Γεωργίου, αρχικά στην Παναγίτσα και αργότερα στον αύλειο χώρο του ναού του «Αγίου Γεωργίου».
Από τα παραπάνω βγαίνει το συμπέρασμα, ότι ο ναός του «Αγίου Γεωργίου» χτίσθηκε κατά τα έτη 1864-1866 από Ηπειρώτες μάστορες, οι οποίοι στο τέλος των εργασιών τους έμπλεοι όντες από χαρά, γιατί θα επέστρεφαν στις οικογένειές τους,
χόρεψαν έναν δικό τους χορό, τον χορό της Καμάρας.
Αυτός ο χορός, σιγά-σιγά, καθιερώθηκε από τους Αλιβεριώτες να «τελείται» κάθε δεύτερη ημέρα του Πάσχα, και όχι κατά την εορτή του «Αγίου Γεωργίου», όπως θα έπρεπε. Στηρίζεται στα λόγια του «Τραγουδιού του γεφυριού της Άρτας» με την παρεμβολή τσακισμάτων. Πίσω από τον χορό της Καμάρας δεν κρύβεται κανένα αρχαιοελληνικό δρώμενο, όπως ισχυρίζονται κάποιοι, γιατί ο χορός αυτός ήταν εξωγενής και ευκαιριακός.
Εκεί στην Άρτα ίσως υπάρχει η βάση κάποιου δρώμενου για τον εξευμενισμό του πνεύματος του ποταμού. Αυτό στην Άρτα, και όχι στο Αλιβέρι.



ΦΩΤΟ : Γιώργος Μανώλης