"ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΛΟΓΙΑ" ο Κώστας Καρτελιάς και οι εκδόσεις Άπαρσις πραγματοποίησαν μια λαμπερή παρουσίαση της νέας ποιητικής συλλογής του [ΦΩΤΟ]

 


Ένα από τα ανοιξιάτικα απογεύματα που ξεχωρίζουν, ήταν αυτό της περασμένης Τετάρτης 25 Μαΐου, στον Κήπο του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου της Αθήνας, πραγματοποιήθηκε, σε μια λαμπρή εκδήλωση, η παρουσίαση της νέας ποιητικής συλλογής του Κώστα Καρτελιά με τον τίτλο «Με τα δικά μου λόγια» και τις εκδόσεις Άπαρσις.

Το όμορφο Καφέ του Κήπου, πλημμύρισε με κόσμο που ήρθε ακόμη και από την Κύμη να παρακολουθήσει την παρουσίαση του βιβλίου, να δώσει τις ευχές του από κοντά και να πάρει μία αφιέρωση επάνω στο νέο βιβλίο από τα χέρια του δημιουργού του, ποιητή Κώστα Καρτελιά. Ανάμεσα στο πλήθος, διακρίναμε την παρουσία της Διεθνώς καταξιωμένης Ελληνίδας ερμηνεύτριας κας Μαρίας Φαραντούρη. Ακόμη παραβρέθηκαν ο π. Εισαγγελέας Αρείου Πάγου κ. Παντελής Γεώργιος, ο π. υπουργός κ. Πετρόπουλος Τάσος, ο π. πρύτανης ΕΚΠΑ Καθηγητής Φιλοσοφίας κ. Πελεγρίνης Θεοδόσιος, ο Πρύτανης της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών κ. Νίκος Τρανός, οι δημοσιογράφοι κ. Λάμπης Ταγματάρχης π. Διευθυντής της ΕΡΤ και ΝΟΒΑ και κ. Ιωάννης Τριάντης, η Νομική Σύμβουλος της Περιφέρεια κα Ελένη Θαλασσινού, ο ζωγράφος κ. Αχιλλέας Δρούγκας, από τον χώρο της μουσικής η κα Καλλιόπη Βέττα και ο κ. Γιάννης Ιωάννου... αναφέρουμε ενδεικτικά μερικά από τα ονόματα από τους χώρους των τεχνών και των επιστημών, που τίμησαν με την παρουσία τους τον ποιητή και αγκάλιασαν το νέο του δημιούργημα.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με μια όμορφη και συγκινητική έκπληξη καθώς τα παιδιά του Κώστα Καρτελιά, Σωκράτης και Ελένη κλήθηκαν από τον ίδιο, για πρώτη φορά να αποδώσουν μελωδικά, είναι ποίημα, του πατέρα τους, για το οποίο έχει γράψει την μουσική ο σπουδαίος συνθέτης Ανδρέας Κατσιγιάννης και είναι αφιερωμένο στην μνήμη της αδικοχαμένης Μπόλεκ από την Τουρκία.

Στο πάνελ, τον ποιητή Καρτελιά προλόγισαν εντυπωσιακά, ο καθένας από μια διαφορετική οπτική, η Δημοσιογράφος κα  Ναταλί Χατζηαντωνίου, ο ποιητής και κριτικός βιβλίων κ. Βασίλης Καλαμαράς και η κα Κατερίνα Θανοπούλου ποιήτρια και εκπαιδευτικός.

Η Δημοσιογράφος κα  Ναταλί Χατζηαντωνίου, συγκεκριμένα επισήμανε μιλώντας για τον νέο βιβλίο και τον Κώστα Καρτελιά

"Πεζοποιήματα και σκόρπιες σκέψεις, συνειρμοί και μνήμες, καθημερινές προσλήψεις που συγκροτούνται σε ποιητικά θραύσματα. Το κάνει αυτό ο Κώστας Καρτελιάς και στην καθημερινότητα του. Το ξέρουμε όσοι έχουμε κάνει παρέα κατά καιρούς μαζί του. Έχει αυτή την σχέση με την καθημερινότητα. Τη ζει γειωμένα και απτά και με εξωστρέφεια αλλά ταυτόχρονα τη μετασχηματίζει, με μία δική του εσωτερική διαδικασία, σε ποίηση, σε ποιητική παρατήρηση, σε μία παράλληλη ποιητική λειτουργία. Αυτό το διττό υπάρχει και σε όσα γράφει. Και σε όσα είναι ο ίδιος. Απ΄τη μια ένας άνθρωπος που ζει κανονικά, κάνει χειρονακτικές δουλειές, πάει να ψωνίσει, γελάει, τσακώνεται, συμμετέχει στο κάθε μέρα γειωμένα. Απ΄την άλλη ένας παρατηρητής όπου κι αν βρίσκεται. Ήχοι, αισθήσεις, βλέμματα, υφές. Ο ένας συνυπάρχει με τον άλλο διαρκώς, κάποτε πρέπει ο ένας να παραχωρεί χώρο στον άλλο. «Θέλω να γράψω ένα ποίημα για τον Αύγουστο αλλά πρέπει να πάω στο χωράφι, γι’ αυτό θα σας πω κατευθείαν το νόημα… Μαρία», γράφει.

 Είναι φυσικά κι ένας άνθρωπος που διατηρεί το εφηβικό χάρισμα ενός έρωτα διαρκείας με την ίδια την ερωτική αίσθηση περισσότερο και λιγότερο με το υποκείμενο, αλλά ταυτόχρονα και με την ορμή ενός ώριμου Οδυσσέα που έφτασε στην Ιθάκη του, γνωρίζοντας πώς η μοίρα του είναι να την αναζητά διαρκώς. Το εξομολογείται άλλωστε εδώ: «Με την αυταπάτη ότι αυτός ο νεοσσός έρωτας που φτερουγάει μέσα μου είναι ο πραγματικός, συναναστρέφομαι καθημερινά με φίλους από παλιά. Συμμαθητές, ανθρώπους της ηλικίας μου, με τη σύνταξή τους, τα συμπεράσματα τους, τις βεβαιότητες, την προσεκτική ζωή τους. Χωρίς να ξέρω αν είναι από εγωισμό ή πείσμα αυτή η εμμονή μου. Όμως, επειδή πέρασα όλη μου τη ζωή τόσο δημιουργικά και τόσο ωραία με τις αυταπάτες μου, φροντίζω ‒όπως ένας αλκοολικός‒ να μην ξεμένω ποτέ από τέτοιες. Αυταπάτες που παρόλη τη διαφορετικότητά τους με βοηθάνε να μην σταματήσω να επαναλαμβάνω όλα αυτά τα ωραία λάθη μου..»

Η Οδύσσεια είναι από τις προσωπικές του δημιουργικές εμμονές, εμμονή καθημερινή, ερωτική ακόμα και πολιτική.  Την έκανε ποιήματα που έγιναν υπέροχα τραγούδια με τη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Επιστρέφει στον Ομηρο-Οδυσσεια και Ιλιάδα- κι εδώ, όπως το λέει, με τα δικά του λόγια. Όμως, κυρίως η Οδύσσεια είναι η Ιθάκη του Κώστα Καρτελιά. Και σε όσα γράφει είναι αναγνωρίσιμες και άλλες προσωπικές του αναφορές και επιρροές. Η ποίηση του Ελύτη π.χ. κι αυτή η Ελλάδα της θάλασσας, των ήλιων και του καλοκαιριού. Ή η παράδοση και το λαϊκό τραγούδι. Κι αυτά τα εμπεριέχει. Ετσι σε αναφορές όπως αυτή: «Γίνε τραγούδι, ρε έρωτα, να σε χορέψω. Με αλόγου οίστρο και ηττημένου εγωισμό, τον πόνο της πληγής σου να παλέψω. Μια μαχαιριά ο χωρισμός μέσα στα στήθια, που η σαΐτα σου την κάνει πιο βαθιά. Μες στα σκοτάδια θέλει ο νους να τριγυρνά, όταν στα δύο έχει σπάσει η καρδιά του. Μες στα σκοτάδια για να βρει παρηγοριά», ο Ερωτόκριτος μπορεί να συνυπάρχει με την τέχνη του λαϊκού τραγουδιού κι αυτά να μετουσιώνονται σ αυτό που λέει ο τίτλος της τωρινής έκδοσης. Με δικά του λόγια πάντα που δανείζονται ατμόσφαιρες και από διαβάσματα χωνεμένα όμως, ενσωματωμένα σε μία προσωπική γραφή. Ομνύει εδώ και στις επιρροές του. Γράφει: <<Δεν με νοιάζει διόλου αν σας αρέσουν τα ποιήματά μου. Όπως κι εμένα, μου πήρε χρόνο για να μην στέκομαι εντυπωσιασμένος στην επιτυχία της έκφρασης που κατάφεραν ο Ελύτης, ο Μαγιακόφσκι ή ο Πικάσο αλλά να συγκινούμαι, να θαυμάζω, να τρομάζω, να σέβομαι και να αναγνωρίζω το πώς και πόσο βίωσαν, πόνεσαν, πληγώθηκαν και εργάσθηκαν… για μένα. Να ‘χουν πεθάνει και να με υπερασπίζονται με τα έργα τους, όπως κανένας άλλος άνθρωπος δεν μου πήρε τα δίκια τις νύχτες που με έπνιγες το παράπονο, και δεν υποτιμώ καθόλου την αγάπη των γονιών μου αλλά δεν έφτανε να με στηρίξει στα δύσκολα. Ίσα ίσα, που με βάραινε το ότι δεν επέλεξα τον εύκολο δρόμο που με συμβούλευαν, ενώ όλοι αυτοί οι ποιητές ‒και τόσοι άλλοι σαν κι αυτούς‒ μου συμπαραστέκονται με βλέμμα γεμάτο κατανόηση στην επιμονή μου ότι δεν μπορεί, αυτός ο κόσμος μπορεί να γίνει πολύ πιο ανθρώπινα, ανθρώπινος. Βλέπεις… «θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»>>. 

Κι αλλου ομνύει στον Σολωμό, στον Σεφέρη, στον Σικελιανό και στον Παπαδιαμάντη αλλά και στον Λευτέρη Παπαδόπουλο.

Στο «Με τα δικά μου λόγια» η κινητήριος δύναμη είναι ο έρωτας νυν και αεί και η αφορμή για το μισό βιβλίο ένα μεγάλο ερωτικό γράμμα σε κάποια Πηνελόπη. Αλλα όπως είπα και πριν. Τον Ενδιαφέρει τελικά λιγότερο η ίδια η Πηνελόπη και περισσότερο η αίσθησή της κι αυτό που φέρει η ερωτική αίσθηση: Την οξυμμένη παρατήρηση, την αφή και τη γεύση, τη μνήμη και την γλυκόπικρη θλίψη. 

Και όλα αυτά ως αφορμή για άλλα πιο δικά του. Αυτά που «επισκέπτεται» ο Οδυσσέας του, μνήμες και ιστορίες, στο δεύτερο μέρος του βιβλίου. Αλλά και άλλα. Την συλλογή λέξεων π.χ.. <<Τα πιο ουσιαστικά υλικά μου που μ΄ αυτά παλεύω, μ΄ αυτά χτίζω, μ΄ αυτά υπάρχω έτσι για σένα, είναι οι λέξεις μου. Μικρός τις μάζευα από το σπίτι μου, από το χωριό μου, από το βιβλίο και τον δάσκαλο. Άλλες για την πρόσοψη, άλλες για μέσα κι άλλες για την κρεβατοκάμαρα. Λέξεις που συντρόφευαν τη μοναξιά μου, τον φόβο μου, το θάρρος μου», γράφει.

  Η δική του Ιθάκη δεν έχει μόνο Πηνελόπες. Εχει και το καφενείο του Τάσου του Σπανού, τον δικαστή και τον αγροφύλακα, το σπίτι του Καραμελά και το αλφάδι, κυδωνιές και μανταρινιές, μυρωδιές από φρεσκοψημμένα κουλουράκια.   Το παρόν συνυπάρχει με το παρελθόν, η ερωτική θλίψη με τη χαρά του ελάχιστου στην καθημερινότητα, ο άνθρωπος του μόχθου με τον διαννοητή. 


<<Πρέπει –λέει- να είσαι ποιητής για να διαβάσεις αυτόν τον γεμάτο αντιφάσεις κόσμο ως ένα ποίημα>>. Ε αυτό κάνει ο Κώστα Καρτελιας. Διαβάζει διαρκώς τον κόσμο ως ποίημα.

Προσπαθώντας να διαχειριστεί την συγκίνηση που δικαίως του προκάλεσαν οι επαινετικοί σχολιασμοί των ομιλητών αλλά και η μεγάλη προσέλευση των φίλων της ποίησης, της τέχνης και του ίδιου, ο Κώστας Καρτελιάς ανέφερε "Με τα δικά του λόγια", όπως αγαπά να μιλά, με απλές, κατανοητές λέξεις και βαθύτερο νόημα "από καρδιάς" όπως άλλωστε υπέγραψε και στα βιβλία που δόθηκαν κατά την παρουσίαση.

ΒΙΝΤΕΟ Κώστας Καρτελιάς

"Καλησπέρα ευχαριστώ τις εκδόσεις Άπαρσις γιατί στους σημερινούς καιρούς όπου το βιβλίο και ιδιαίτερα η ποίηση δεν έχουνε εμπορικό ενδιαφέρον,συνεχίζουν να επενδύουν σε αυτό το κομμάτι της τέχνης εκδίδοντας τα βιβλία μας…κάτι που το κάνουν με πολύ σεβασμό τόσο στον συγγραφέα όσο και στον αναγνώστη. Σ αυτό το σημείο θέλω να εκφράσω επίσης το ευχαριστώ μου  στην διορθώτρια αυτής της έκδοσης την κυρία Μαρία Φουσταλιερακη για το πόσο ουσιαστικά,πόσο τρυφερά,επεξεργάστηκε αυτό το υλικό. Ώρες ατελείωτες στο τηλέφωνο για την απόχρωση του μαύρου ή του λευκού μιας λέξης..

κάθε φορά που εκδίδεται ένα βιβλίο μου με ποιήματα  έχω μέσα μου ταυτόχρονα δύο αντιφατικά αισθήματα Χαράς αλλά και λύπης.

             Χαρά γιατί μπορώ να τα μοιραστώ μαζί σας  δίνοντας και ένα τέλος σε αυτή τη βασανιστική επεξεργασία τους  και λύπη γιατί φεύγουν πια από τα χέρια μου χωρίς να είμαι βέβαιος αν είναι όντως έτοιμα να αντιμετωπίσουν την κριτική…

είναι αυτό το αίσθημα που έχεις όταν πια τα παιδιά σου ενηλικιώνονται και φεύγουν από το σπίτι για να ακολουθήσουν τη δικιά τους ζωή…αλλά έτσι είναι.. ένα ποίημα είναι καταδικασμένος να ξαναγραφτεί από τον αναγνώστη του..

τα συγκεκριμένα ποιήματα που υπάρχουν μέσα σε αυτό το μικρό σε όγκο βιβλιο είναι καρποί  της τελευταίας τριετίας..είναι ποιήματα που μέσα τους με εμπεριέχουν ως παιδί, ως ενήλικα και ως ηλικιωμένο,που έβαλε ή δεν έβαλε μυαλό,  εσείς θα το κρίνετε..

Ο κάθε ποιητής ο κάθε δημιουργός τη στιγμή της σύλληψης είναι εντελώς μόνος του  με τον ΄Αγγελο..τον ΄Αγγελο που του μεταφέρει το μήνυμα..ένα μήνυμα που εκείνος το συναντά και στη μνήμη του σαν ήδη να το έχει ζήσει κάποτε.. αλλά δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι εκείνος το σκέφτηκε..

τουλάχιστον στη δικιά μου περίπτωση. Εγώ δηλαδή προσωπικά, όταν γράφω ένα ποίημα,λειτουργώ ως αντιγραφέας ενός μέρους από ένα μεγαλύτερο,συμπαντικού μεγέθους,, ποίημα που κάποιος άλλος το σκέφτηκε πριν από μένα…

Το έργο μου τότε είναι να πω με τα δικά μου λόγια το νόημα, την κεντρική ιδέα και το ηθικό δίδαγμα από ότι και όσο το κατάλαβα.. μία εργασία που καλείται να συνεχίσει ο αναγνώστης…

θα μπορούσα να μιλάω ώρες πολλές για το πως βίωσα αυτή την εμπειρία της συγγραφής  τους αλλά νομίζω ότι είναι καλύτερα να σας διαβάσω ένα δύο ποιήματα από αυτή τη συλλογή έτσι ώστε να ολοκληρωθεί η διαδικασία έκδοσης…"

ΦΩΤΟ